Φιλία μεταξύ ανδρών αμα ΄ναι μπηστεμένη, πολλές φορές μια κουμπαριά πιο δυνατά τη δένει. Εγώ δεν έχω την καρδιά για να μου δίνει αίμα, την εχω για να αγαπώ τους φίλους σαν ΕΣΕΝΑ!! Με φίλους εμεγάλωσα με φίλους θα πεθάνω και αν είναι για τους φίλους μου και τη ζωή μου χάνω! Το θέμα ΦΙΛΙΑ, που πλέον θα αναρτείται στο blog, μας είναι ειδικά αφιερωμένο στους ανθρώπους που έδωσαν το όνομα τους στο blog αυτό που διαβάζετε!!! Σας ευχομαι ολόψυχα να ζήσετε και εσείς στιγμές φιλίας τόσο δυνατές όσο οι Bros456... Ευχαριστώ αδέλφια....για τα καλά και τα κακά, τα όμορφα και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα αστεία και τα σοβαρά που ζήσαμε! Έχουμε δρόμο ακόμα...
Κάθε φορά που θέλουμε να μιλήσουμε για μία μεγάλη φιλία μεταξύ δύο μεγάλων ανδρών, λέμε "Δάμων και Φιντίας". Η φιλία τους έμεινε αιώνιο παράδειγμα και μέτρο συγκρίσεως των πραγματικών συναισθημάτων απέναντί μας.
Ποιοι όμως υπήρξαν οι Δάμων και Φιντίας; Ο Δάμων ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος ο οποίος έζησε και έδρασε στις Συρακούσες της Σικελίας. Εζησε κατά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., όταν τύραννος των Συρακουσών υπήρξε ο Διονύσιος ο νεότερος. Ο τελευταίος θεώρησε τον Φιντία, τον καλύτερο φίλο του Δάμωνος, ύποπτο συνομωσίας εναντίον του και τον κατεδίκασε εις θάνατον.
Ο Φιντίας παρεκάλεσε πριν την εκτέλεση της ποινής να επισκεφτεί την οικογένεια του για να διεκπεραιώσει τις οικογενειακές του υποχρεώσεις. Ο τύραννος Διονύσιος δίσταζε να του επιτρέψει να φύγει, φοβούμενος ότι εκείνος θα αποδράσει και δεν θα γυρίσει για να εκτελεστεί. Τότε επενέβει και έδωσε λύση ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Δάμων ο οποίος ετέθει ως εγγυητής και προθυμοποιήθηκε να πάρει την θέση του φίλου του, εντός ορισμένης προθεσμίας έως ότου να επιστρέψει εκείνος. Η λύσις αυτή έγινε αποδεκτή και έτσι ο Φιντίας έμεινε να περιμένει εκεί μέχρι να γυρίσει ο Δάμων. Επειδή όμως ο Φιντίας άργησε να επιστρέψει οδηγείτο ήδη ο Δάμων στον τόπο της εκτελέσεως. Και ενώ όλα ήταν έτοιμα για να του κόψουν το κεφάλι, έφτασε ο Φιντίας τρέχοντας λαχανιασμένος και μόλις που πρόλαβε να γλυτώσει την άδικη εκτέλεση του φίλου του.
Το περίεργο όμως ήταν ότι ο Δάμων δεν δεχόταν με κανέναν τρόπο να απαλλαγεί, διότι όπως υποστήριζε, είχε παρέλθει ο καθορισμένος χρόνος της προθεσμίας, όπου ο Διονύσιος είχε δώσει στον Φιντία. Ετσι έπρεπε εκείνος να πεθάνει. Ο Φιντίας από την άλλη, δεν μπορούσε να ανεχθεί να θανατωθεί για δικές του ενέργειες και παραλείψεις ο καλός του φίλος. Εκείνη την στιγμή ο τύραννος Διονύσιος συγκινήθηκε από την πραγματική αγάπη και φιλία των δύο αντρών και αποφάσισε να χαρίσει την ζωή και στους δύο, αφού τους παρακάλεσε να προσληφθεί και ο ίδιος ως τρίτος στην φιλία τους. Ετσι σώθηκε και ο Δάμων και ο Φιντίας. Από τότε η φιλία τους έχει μείνει ένα αξεπέραστο πρότυπο αληθινών συναισθημάτων.
Η βαθειά σχέση του Δάμων και Φιντία ή ειδικότερα του Αχιλλέα και Πατρόκλου έγινε πηγή εμπνεύσεως και παράδειγμα για τον Μέγα Αλέξανδρο προς τον Ηφαιστίωνα. Κορυφαία όμως στιγμή υπήρξε όταν ο νικητής της περσικής αυτοκρατορίας ο Μέγας Αλέξανδρος μπαίνει στην σκηνή της μητέρας του ηττημένου Δαρείου. Εκείνος το έχει βαλει στα πόδια. Στην σκηνή βρίσκονται η μητέρα του Δαρείου μαζί με όλη την πολυτέλεια της περσικής αυλής και τους υπασπιστές της. Ο Αλέξανδρος μπαίνει μέσα για να την συναντήσει έχοντας στο πλευρό του τον Ηφαιστίωνα και επειδή όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, ο Ηφαιστίων υπήρξε πιο ψηλός από τον Αλέξανδρο και η αμφίεσή του δεν διέφερε καθόλου - τί και αν εκείνος δεν υπήρξε αρχιστράτηγος;- η μητέρα του Δαρείου χωρίς να το ξέρει υποκλίνεται μπροστά στον Ηφαιστίωνα. Οι υπασπιστές μάταια της έκαναν νοήματα για να της δείξουν ποιος είναι ο Αλέξανδρος. Οταν πια το καταλαβαίνει είναι αργά. Η πράξις έχει πια συντελεστεί. Τότε εκείνη πέφτει στα πόδια του Αλέξανδρου ντροπιασμένη. Ο Αλέξανδρος γελά την σηκώνει από τα χέρια απαλά και τρυφερά και της λέει "δεν πειράζει μητέρα και εκείνος Αλέξανδρος είναι" αναφερόμενος βεβαίως στον φίλο του τον Ηφαιστίωνα. Ο Αλέξανδρος όχι μόνο δεν θύμωσε με την γυναίκα αλλά αντιμετώπισε το επεισόδιο εύθυμα. Γιατί δεν ένοιωθε καθόλου να απειλείται η εξουσία του ή να ανταγωνίζεται ο ίδιος τον παιδικό του φίλο Ηφαιστίωνα.
«Φίλος» στα αρχαία ελληνικά είναι ο αγαπημένος, αυτός δηλαδή που βρίσκεται πολύ κοντά στην ψυχή μας.
Βρέθηκα πριν λίγο καιρό σε ομιλία γνωστού Μητροπολίτη της Κυπριακής Εκκλησιάς. Ακροατήριο του ήταν μαθητές του Λυκείου. Άκουγα με προσοχή την ιστορία που τους έλεγε....O ίδιος, όντας αρχιμανδρίτης στάλθηκε υπεύθυνος ιεραποστολής για να μεταφέρει τρόφιμα,καθαρό νερό και ρουχισμό στις περιοχές που είχαν πληγεί από το τσουνάμι στον Ινδικό ωκεανό το 2004. Βρέθηκε, όπως ανέφερε σε μια περιοχή εντελώς κατεστραμμένη με καθόλου ίχνος ζωής. Ζήτησε να σταματήσει, γιατί είχε διακρίνει έναν άνθρωπο να ψάχνει στα συντρίμια, της πρώην από ότι φαίνεται πόλης. Κατέβηκε και με την βοήθεια του διερμηνέα τον ρώτησε:
-Είσαι καλά?Θες να σε βοηθήσουμε? Υπάρχουν και άλλοι ζωντανοί στα συντρίμια?
-Τίποτα, δεν έμεινε τίποτα του απάντησε. Έλειπα, ήμουν σε άλλη περιοχή, γιατί πήγα να δουλέψω. Όλη μου η οικογένεια ήταν εδώ,το σπίτι μου, το βίος μου. Ότι είχα και δεν είχα, τα παιδιά μου, τα πάντα ήταν εδώ και τώρα.....???
Άρχισε να κλαίει σπαρακτικά...Στην προσπάθεια του ο τότε αρχιμανδρίτης να τον ηρεμήσει και να τον βοηθήσει προσπάθησε να του πει λόγους παρηγορητικούς.
-Έλα ηρέμησε...είναι πολύ δύσκολο.Θα σε βοηθήσουμε, θα σου δώσουμε τροφή, καθαρόνερό και ρούχα, λεφτά και θα σε μεταφέρουμε κάπου με ασφάλεια. Είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να φανείς δυνατός. Θα σε βοηθήσουμε να ψάξεις στα συντρίμια, αν αυτό σε κάνει να νιώσεις καλύτερα και να βρούμε τους δικούς σου. Πες μας, πως μπορούμε να σε βοηθήσουμε...
Καταλαμβαίνοντας ο ταλαίπωρος άνθρωπος την προσπάθεια του αρχιμανδρίτη να τον βοηθήσει του απάντησε
-Όλα αυτά που μου λες δεν τα θέλω, φαγητό βρίσκω, λεφτά θα δουλέψω και θα βρω, ρούχα θα αγοράσω...αυτό που θέλω πραγματικά όμως τώρα,αυτό που μου λείπει είναι ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος να με αγκαλιάσει...το μόνο που θέλω για να σταθώ ξανά δυνατός είναι μια αγκαλιά..τίποτα άλλο μια αγκαλιά!!!
Ο αρχιμανδρίτης τον έβαλε στην αγκαλιά του και όλοι μαζί έκλαιγαν από συγκίνηση! 'Όταν η ιεραποστολή έπρεπε να συνεχίσει, ο άνθρωπος αυτός δεν σταμάτησε να ευχαριστεί τους ανθρώπους που τον βοήθησαν...και η βοήθεια τους ήταν απλά μια αγκαλιά!!!
Η οικονομική κρίση της εποχής μας, δημιούργησε πολλαπλά προβλήματα στην κοινωνία! Αύξησε τους φτωχούς, πολλαπλασίασε τους ανέργους, δυσκόλεψε τη ζωή όλων μας. Αυτό, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό έγινε γιατί ξεχάσαμε ότι τα χρήματα είναι μέσο ζωής και όχι τρόπος ζωής ή αυτοσκοπός... Πρέπει να ξαναγίνουμε άνθρωποι, να βγάλουμε το προσωπείο του υλικού κόσμου και να αφήσουμε το φυσικό μας πρόσωπο να φανεί! Το πρόσωπο της αγάπης,της καλοσύνης, της φιλανθρωπίας, της συγχώρεσης και της αλληλοβοήθειας!!! Ας μεγαλώσει η αγκαλιά μας, να χωρέσει τον κόσμο όλο! Να νιώσουμε τους κτύπους της καρδιάς του συνανθρώπου μας στο δικό μας στήθος! Μόνο τότε θα μπορούμε να αφουγκραστούμε τον πόνο του άλλου και την κραυγή του για βοήθεια.....Μόνο τότε θα νιώσουμε ξανά άνθρωποι!!!
Λοιπόν, είστε να ανοίξετε την αγκαλιά σας σε όποιον την έχει ανάγκη και να δεχθείτε την αγκαλιά του οποιουδήποτε χωρίς διακρίσεις???
Δείτε πόσο χαρούμενοι είναι οι άνθρωποι μετά από μια αγκαλιά και αναλογιστείτε...πόσοι θα αγκάλιαζαν τον άντρα αυτό χωρίς την στολή του αρκούδου???
Μας δημιούργησε ο Θεός με διαφορές;;; Πως γίνεται;;; Αφού ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε, πως μπόρεσε να κάνει τους ανθρώπους, τα παιδιά του διαφορετικά;;; Οι απαντήσεις στην πιο κάτω προβολή...
Τελικά ο Μεγαλοδύναμος, τα πάντα εν σοφία εποίησε.... Η διδασκαλία του Χριστού μας, που έγινε άνθρωπος για να γίνουμε εμείς θεοί, μιλούσε για αγάπη στους συνανθρώπους μας. Μέσα από την αγάπη προς τον πλησίον θα μηδενιστούν και γίνουν ανύπαρκτες οι διαφορές των ανθρώπων
